بارگذاری فوری عملکردی ایمپلنت تک‌دندانی؛ پیگیری چهارساله

این پژوهش چه موضوعی را بررسی می‌کند؟

این یک مطالعه بالینی آینده‌نگر و چندمرکزی (۶ مرکز؛ ۲ دانشگاهی و ۴ مطب خصوصی) روی ۴۶ بیمار (۲۳ زن، ۲۳ مرد؛ میانگین سنی ۴۴.۵ سال) و ۵۷ ایمپلنت تک‌دندانی مگاژن است که با پروتکل بارگذاری فوری عملکردی قرار داده شدند؛ ۴۷ ایمپلنت (۸۲.۵٪) در محل‌های التیام‌یافته و ۱۰ ایمپلنت (۱۷.۵٪) بلافاصله پس از کشیدن دندان کاشته شدند. بیماران به مدت ۴ سال پس از بارگذاری پیگیری شدند.

اهمیت بالینی یافته

بارگذاری فوری ایمپلنت‌های تک‌دندانی مگاژن، هم در محل‌های التیام‌یافته و هم در کاسه‌های تازه پس از کشیدن دندان، در بازه ۴ساله نرخ بقای بالایی (بیش از ۹۷٪) داشت و با تحلیل استخوان مارژینال نسبتاً کم همراه بود. با این حال نویسندگان صراحتاً یادآوری می‌کنند که داده‌های بلندمدت‌تر برای تأیید این نتایج مثبت لازم است.

یافته‌های کلیدی

• نرخ بقا در پیگیری ۴ساله: ۹۷.۶٪ به‌صورت بیمار-محور (۴۰ از ۴۱) و ۹۸.۱٪ به‌صورت ایمپلنت-محور (۵۱ از ۵۲).
• تنها یک مورد شکست ایمپلنت گزارش شد: در فک بالای خلفی یک بیمار سیگاری زن، طی دوره اولیه التیام (۲ ماه پس از کاشت).
• میانگین تحلیل استخوان مارژینال پیرامون‌ایمپلنتی در کل نمونه ۰.۳۸±۰.۲۱ میلی‌متر؛ در محل‌های التیام‌یافته ۰.۴±۰.۲۱ میلی‌متر و در کاسه‌های تازه ۰.۳۳±۰.۲۰ میلی‌متر.
• عوارض بیولوژیک در ۴.۸٪ بیماران (۲ از ۴۱) و ۳.۸٪ ایمپلنت‌ها (۲ از ۵۲)؛ عوارض پروتزی در ۹.۷٪ بیماران (۴ از ۴۱) و ۷.۶٪ ایمپلنت‌ها (۴ از ۵۲).

منبع و دامنه استفاده

مشخصات کتاب‌شناختی و پیوند متن اصلی در ابتدای صفحه در دسترس است. برای جزئیات روش، اعداد، محدودیت‌ها و نتیجه‌گیری نویسندگان، متن کامل منبع اصلی را مطالعه کنید.