عوامل تحلیل استخوان مارژینال زودرس در ایمپلنت‌های ساب‌کرستال

این پژوهش چه موضوعی را بررسی می‌کند؟

این یک مطالعه بالینی آینده‌نگر و چندمرکزی درباره عوامل مؤثر بر تحلیل استخوان مارژینال زودرس اطراف ایمپلنت‌های با اتصال کونیکال و پلتفرم-سوییچ است که به‌صورت ساب‌کرستال (زیر کرست استخوانی) در فک پایین خلفی کاشته شدند. از ۵۵ بیمار ثبت‌نامی، ۵۰ بیمار (۲۵ زن، ۲۵ مرد؛ میانگین سنی ۵۸.۰±۱۲.۸ سال) با ۸۳ ایمپلنت تا ۱۵ ماه پس از جراحی (اندازه‌گیری در پایه، ۲، ۳، ۶ و ۱۲ ماه) پیگیری شدند. عمق کاشت زیر کرست در پایه به‌طور میانگین ۱.۲۴±۰.۵۷ میلی‌متر بود.

اهمیت بالینی یافته

بیشترین تحلیل استخوان مارژینال در ۲ ماه نخست پس از جراحی رخ می‌دهد و پس از آن روند تثبیت می‌شود (در ماه ۱۲ عملاً تغییری ثبت نشد)؛ اما میزان این تحلیل به‌طور معنی‌دار به عمق کاشت ایمپلنت و عوامل مرتبط با «عرض بیولوژیک» (ضخامت مخاط، ارتفاع اباتمنت‌های التیامی و پروتزی) وابسته است، نه به عواملی مانند سن، جنس، سیگار یا وضعیت پریودنتال. این یافته پیشنهاد می‌کند انتخاب دقیق عمق کاشت و اجزای پروتزی می‌تواند تحلیل استخوان اولیه را محدود کند.

یافته‌های کلیدی

• تحلیل استخوان مارژینال به تفکیک زمان: ۰.۵±۰.۳۴ میلی‌متر در ۲ ماه، افزایش ۰.۱۸±۰.۲۲ میلی‌متر تا ۳ ماه، افزایش ۰.۱۱±۰.۲۰ میلی‌متر تا ۶ ماه، و تثبیت کامل تا ۱۲ ماه.
• عمق بیشتر کاشت زیر کرست، مهم‌ترین عامل خطر بود: هر ۱ میلی‌متر عمق بیشتر با ۰.۲۳ میلی‌متر تحلیل استخوان بیشتر همراه بود (P<۰.۰۱).
• مخاط پری‌ایمپلنتی نازک (≤۲ میلی‌متر) با تحلیل استخوان بیشتر مرتبط بود (P=۰.۰۱).
• اباتمنت‌های التیامی یا پروتزی کوتاه (کمتر از ۳ میلی‌متر) هر دو با تحلیل استخوان بیشتر همراه بودند (P<۰.۰۱ برای هر دو).
• سن، جنس، سیگار، وضعیت پریودنتال، گشتاور نصب و تعداد دفعات باز کردن اباتمنت، ارتباط معنی‌داری با تحلیل استخوان نشان ندادند.

منبع و دامنه استفاده

مشخصات کتاب‌شناختی و پیوند متن اصلی در ابتدای صفحه در دسترس است. برای جزئیات روش، اعداد، محدودیت‌ها و نتیجه‌گیری نویسندگان، متن کامل منبع اصلی را مطالعه کنید.