بازسازی افقی استخوان با مش تیتانیومی هم‌زمان با کاشت ایمپلنت

کمبودِ عرضِ افقیِ استخوان یکی از رایج‌ترین موانعِ کاشتِ ایمپلنت است. یکی از راهکارها، بازسازیِ هدایت‌شده‌ی استخوان (GBR) با مِشِ تیتانیومی هم‌زمان با خودِ کاشتِ ایمپلنت است — روشی که این مطالعه‌ی گذشته‌نگرِ چندمرکزی نتایجِ بالینیِ آن را گزارش کرده است.

روش

۲۵ بیمار با مجموعِ ۴۰ ایمپلنت، تحتِ GBR هم‌زمان با مِشِ تیتانیومیِ i-Gen (مگاژن) قرار گرفتند. پیامدِ اصلی، میزانِ افزایشِ عرضِ استخوان (با CBCT پس از برداشتنِ مش) و بقایِ ایمپلنت بود؛ عوارضِ زیستی و پروتزی نیز به‌عنوانِ پیامدِ ثانویه ثبت شدند.

ویژگیِ متمایزِ این مِش آن است که مستقیماً روی خودِ فیکسچر مهار می‌شود، نه با پیچ‌های جداگانه روی استخوان — و به همین دلیل برایِ نقص‌های کوچک و متوسطِ اطرافِ ایمپلنت طراحی شده است، نه بازسازی‌های گسترده.

بیماران

۲۵ بیمار (۱۵ مرد و ۱۰ زن، سن ۴۳ تا ۶۹ سال، میانگین ۵۴.۳ ± ۷.۵) واردِ مطالعه شدند؛ ۸ نفر (۳۲٪) سیگاری و ۷ نفر (۲۸٪) دارایِ سابقه‌ی بیماریِ پریودنتال بودند. در ۱۲ مورد از ۲۵ مورد (۴۸٪) از غشای کلاژنِ جذب‌شونده برایِ محافظت از مِشِ تیتانیومی استفاده شد.

همه‌ی بیماران پیش از جراحی آموزشِ بهداشتِ دهان دیدند و دو هفته دهان‌شویه‌ی کلرهگزیدینِ ۰.۲ درصد دو بار در روز مصرف کردند تا کنترلِ پلاکِ مناسبی پیش از عمل داشته باشند. پس از جراحی نیز به‌مدتِ دو تا سه هفته کلرهگزیدینِ ۰.۲ درصد دو تا سه بار در روز تجویز شد، با توصیه به قطعِ مسواک‌زدن در ناحیه‌ی جراحی.

یافته‌ها

میانگینِ افزایشِ عرضِ افقیِ استخوان ۳.۶۷ میلی‌متر (±۰.۸۹) بود. شایع‌ترین عوارض، تورمِ خفیفِ پس از جراحی (۴۸٪ بیماران) و ناراحتیِ پس از جراحی (۴۰٪ بیماران) بودند که هر دو ظرفِ یک هفته برطرف شدند. نمایانگیِ (اکسپوژرِ) مِش در ۶ بیمار (۲۴٪) رخ داد؛ در یک مورد بخشی از گرافت و در یک موردِ دیگر کلِ گرافت به‌همراهِ خودِ ایمپلنت از دست رفت. در پیگیریِ یک‌ساله، بقایِ ایمپلنت ۹۷.۵٪ و ازدست‌رفتِ استخوانِ حاشیه‌ای ۰.۴۳ میلی‌متر (±۰.۱۵) ثبت شد.

افزایشِ عرض با جزئیاتِ بیشتر

سنجشِ CBCT در جلسه‌ی دومِ جراحی و پس از برداشتنِ مِش انجام شد: میانگینِ ۳.۶۷ میلی‌متر با انحرافِ معیارِ ۰.۸۹، میانه‌ی ۳.۶ و بازه‌ی اطمینانِ ۹۵ درصدِ ۳.۴۰ تا ۳.۹۴ میلی‌متر. باریکیِ این بازه‌ی اطمینان نکته‌ی مهمی است: نتیجه در بیمارانِ مختلف نسبتاً یکنواخت بوده، برخلافِ برخی روش‌های بازسازی که پراکندگیِ زیادی نشان می‌دهند.

عوارض — تصویرِ کامل

مقاله عوارض را با جزئیاتی گزارش می‌کند که خلاصه‌ها معمولاً حذف می‌کنند:

• درد — ۱۰ بیمار (۴۰٪) دردِ خفیف در سه تا چهار روزِ نخست داشتند که با مسکن به‌خوبی کنترل شد؛ ۱۵ بیمار (۶۰٪) اصلاً درد یا ناراحتی نداشتند.
• تورم — ۱۲ بیمار (۴۸٪) تورمِ خفیف داشتند و در ۲ نفر (۸٪) این تورم با کبودیِ خارج‌دهانی همراه بود؛ ۱۱ بیمار (۴۴٪) هیچ تورمی نداشتند.
• روندِ ترمیم — در ۱۹ بیمار (۷۶٪) ترمیم بدونِ عارضه‌ی تأخیری پیش رفت و گرافت به‌خوبی در استخوانِ طبیعی ادغام شد.
• نمایانگیِ مِش — در ۶ بیمار (۲۴٪). درمانِ آن شاملِ تمیزکردنِ ملایمِ ناحیه با مسواکِ فوق‌نرمِ آغشته به ژلِ کلرهگزیدینِ ۱ درصد، مصرفِ همان ژل دو بار در روز و دهان‌شویه‌ی کلرهگزیدینِ ۰.۱۲ درصد دو تا سه بار در روز بود. در ۴ مورد از این ۶ مورد، ناحیه ظرفِ سه تا چهار هفته خودبه‌خود پوشیده شد و بافتِ نرم کاملاً ترمیم و بسته شد. در دو موردِ باقی‌مانده، یکی بخشی از گرافت و دیگری کلِ گرافت و خودِ ایمپلنت را از دست داد.

یعنی نمایانگیِ مِش در بیشترِ موارد قابلِ مدیریت بوده و لزوماً به شکست نینجامیده — نکته‌ای که برایِ تصمیمِ بالینی مهم‌تر از خودِ عددِ ۲۴ درصد است.

ازدست‌رفتِ استخوانِ حاشیه‌ای

در کلِ ۳۹ ایمپلنتِ باقی‌مانده، ازدست‌رفتِ استخوان از خطِ پایه تا چهار ماه ۰.۴۰ ± ۰.۲۰ میلی‌متر و تا یک سال ۰.۴۳ ± ۰.۱۵ میلی‌متر بود. تفکیک بر اساسِ نوعِ محل نشان می‌دهد نتیجه در هر دو حالت مشابه است: در محل‌های ترمیم‌یافته (۳۰ ایمپلنت) ۰.۴۳ ± ۰.۱۵ و در حفره‌های تازه‌ی کشیدنِ دندان (۹ ایمپلنت) ۰.۴۱ ± ۰.۱۷ میلی‌متر در یک سال.

الگویِ زمانی هم گویاست: بیشترِ این ازدست‌رفت در چهار ماهِ نخست رخ داده و بینِ ماهِ چهارم تا دوازدهم تقریباً متوقف شده است — یعنی بازآراییِ اولیه‌ی استخوان، نه تحلیلِ پیش‌رونده.

آنچه این مطالعه نشان نمی‌دهد

• طراحیِ مطالعه گذشته‌نگر است، نه کارآزماییِ تصادفی: هیچ گروهِ کنترلی وجود ندارد و بیماران بر اساسِ پرونده‌های موجود انتخاب شده‌اند. بنابراین نمی‌توان این روش را با روش‌های جایگزینِ بازسازی مقایسه کرد.
• حجمِ نمونه کوچک است (۲۵ بیمار و ۴۰ ایمپلنت) و پیگیری تنها یک سال است. خودِ نویسندگان می‌نویسند که برایِ ارزیابیِ اثربخشیِ این درمان و قابلیتِ اتکایِ این مِش‌های جدید، مطالعاتِ بلندمدت‌تر روی نمونه‌ی بزرگ‌تر لازم است.
• کاربردِ اعلام‌شده محدود است: نقص‌های استخوانیِ کوچک و متوسطِ اطرافِ ایمپلنت. نتیجه به بازسازی‌های عمودیِ بزرگ یا نقص‌های گسترده تعمیم‌پذیر نیست.
• نویسندگان خودشان نتیجه را «دلگرم‌کننده» می‌خوانند اما تأکید می‌کنند که باید با مطالعاتِ کنترل‌شده‌ی بلندمدت تأیید شود.

تضادِ منافع

نویسندگان اعلام کرده‌اند که در ارتباط با این مطالعه هیچ تضادِ منافعی ندارند. مِشِ به‌کاررفته (i-Gen) محصولِ مگاژن است.

جمع‌بندی بالینی

بازسازیِ افقیِ ریج با مِشِ تیتانیومی هم‌زمان با کاشتِ ایمپلنت، نتایجی قابلِ‌پیش‌بینی و رضایت‌بخش داشت، اما ریسکِ نمایانگیِ مش (حدودِ یک‌چهارمِ موارد) نیازمندِ مدیریتِ دقیقِ فلپ و پیگیریِ نزدیک است. نویسندگان تأکید می‌کنند کارآزمایی‌های تصادفیِ بزرگ‌تر برایِ تأییدِ این نتایج لازم است.

در عمل، دو عدد را باید کنارِ هم گذاشت: افزایشِ عرضِ ۳.۶۷ میلی‌متر با پراکندگیِ کم، در برابرِ نمایانگیِ مِش در یک‌چهارمِ موارد که در دو سومِ آن‌ها خودبه‌خود ترمیم شده است. این روش وقتی می‌ارزد که نقص کوچک تا متوسط باشد و بیمار برایِ پیگیریِ هفتگی در دسترس.