Farronato D, Pasini PM, Orsina AA, Manfredini M, Azzi L, Farronato M. Correlation between Buccal Bone Thickness at Implant Placement in Healed Sites and Buccal Soft Tissue Maturation Pattern: A Prospective Three-Year Study. Materials. 2020;13:511. doi:10.3390/ma13030511
مشاهده یا دریافت متن مقاله
نتیجه‌ی زیباییِ یک ایمپلنت، ترکیبی از پروتزِ خوش‌فرم و معماریِ سالمِ بافتِ نرمِ اطراف است. این مطالعه‌ی سه‌ساله به‌طورِ مشخص، نقشِ ضخامتِ استخوانِ باکال — دقیقاً هنگامِ کاشتِ ایمپلنت — را در سرنوشتِ بلندمدتِ لثه اندازه‌گیری کرده است.
۷۸ ایمپلنت (فقط در محل‌های التیام‌یافته با استخوانِ طبیعی) بر اساسِ ضخامتِ استخوانِ باکال (BBT) در سه گروه دسته‌بندی شدند: گروهِ ۱ (BBT≤۰.۵mm)، گروهِ ۲ (۰.۵ تا ۱.۵mm) و گروهِ ۳ (BBT≥۱.۵mm). ارتفاعِ دندان — فاصله‌ی حاشیه‌ی لثه‌ی باکال تا لبه‌ی برشیِ تاج — در سال‌های ۱، ۲ و ۳ پس از تحویلِ نهاییِ پروتز پیگیری شد.
از ۷۸ ایمپلنتِ واردشده در تحلیلِ آماری، ۸ عدد (۱۰.۳ درصد) در افرادِ سیگاری و ۷۰ عدد (۸۹.۷ درصد) در غیرسیگاری‌ها کاشته شده بود؛ ۵۵ ایمپلنت (۷۰.۵ درصد) در زنان و ۲۳ ایمپلنت (۲۹.۵ درصد) در مردان.
سنجه‌ی اصلی «ارتفاعِ دندان» است: فاصله‌ی عمودی از حاشیه‌ی آزادِ لثه‌ی باکال در نقطه‌ی زنیت تا لبه‌ی برشیِ تاج، در امتدادِ محورِ اصلیِ دندان. انتخابِ این سنجه هوشمندانه است — به‌جای اندازه‌گیریِ مستقیمِ «عقب‌نشینی» که نقطه‌ی مرجعِ ثابتی ندارد، تغییرِ یک فاصله‌ی قابلِ‌تکرار دنبال می‌شود. بلندتر شدنِ این فاصله یعنی عقب‌نشینیِ لثه و کوتاه‌تر شدنش یعنی جابه‌جاییِ کرونالِ لثه. تحلیلِ آماری با آزمونِ پیرسونِ دودامنه و سطحِ معناداریِ ۰.۰۵ انجام شد.
در گروهِ BBT≤۰.۵mm، لثه در سه سال به‌طورِ میانگین ۱.۲۲ میلی‌متر (±۰.۴۱) عقب‌نشینی کرد. در گروهِ میانی، عقب‌نشینی ۰.۶۴ میلی‌متر (±۰.۲۹) بود. اما در گروهِ BBT≥۱.۵mm، به‌جایِ عقب‌نشینی، به‌طورِ میانگین ۰.۷۷ میلی‌متر (±۰.۲۲) رشدِ کرونالِ لثه مشاهده شد. این تفاوت‌ها در تمامِ زمان‌های اندازه‌گیری معنادار بودند (p≤۰.۰۱).
تفاوتِ گروه‌ها فقط «کم و زیاد» نیست؛ جهتِ تغییر عوض می‌شود. دو گروهِ اول لثه از دست می‌دهند و گروهِ سوم لثه به‌دست می‌آورد. یعنی آستانه‌ی ۱.۵ میلی‌متر یک مرزِ کیفی است، نه صرفاً درجه‌ای از یک پیوستار: زیرِ آن، بافت در حالِ عقب‌نشینی است؛ بالای آن، بافت در حالِ بلوغ و جابه‌جاییِ کرونالی.
فاصله‌ی میانِ بدترین و بهترین حالت حدودِ دو میلی‌متر است (۱.۲۲− در برابرِ ۰.۷۷+). در ناحیه‌ی زیباییِ قدامیِ فکِ بالا، دو میلی‌متر اختلافِ خطِ لثه تفاوتِ میانِ یک نتیجه‌ی قابلِ‌قبول و یک نتیجه‌ی آشکارا ناموفق است.
پراکندگی هم در گروهِ ضخیم کمترین مقدار را دارد (±۰.۲۲ در برابرِ ±۰.۴۱ در گروهِ نازک) — یعنی استخوانِ ضخیم‌تر نه‌فقط نتیجه‌ی بهتر، بلکه نتیجه‌ی قابلِ‌پیش‌بینی‌تری می‌دهد.
نویسندگان اعلام کرده‌اند که این پژوهش هیچ تأمینِ مالیِ بیرونی دریافت نکرده و هیچ تضادِ منافعی ندارند.
این نکته ارزشِ جداگانه‌ای دارد: بخشِ بزرگی از مطالعاتِ حوزه‌ی ایمپلنت با حمایتِ تولیدکنندگان انجام می‌شود، و یافته‌ای که مستقل به‌دست آمده باشد وزنِ متفاوتی دارد — به‌ویژه وقتی، مثلِ اینجا، نتیجه‌اش به فروشِ هیچ محصولِ خاصی گره نخورده و صرفاً یک اصلِ جراحی را روشن می‌کند.
ضخامتِ استخوانِ باکال در لحظه‌ی کاشت، پیش‌بینِ قدرتمندِ رفتارِ لثه در سال‌های بعد است. رسیدن به ضخامتِ حدودِ ۱.۵ میلی‌متر یا بیشتر — با موقعیتِ‌دهیِ دقیقِ ایمپلنت یا پیوندِ استخوانِ مکمل در صورتِ نیاز — می‌تواند به‌جایِ صرفاً «جلوگیری از عقب‌نشینی»، حتی به بهبودِ خطِ لثه در درازمدت کمک کند.
در عمل این یعنی تصمیمِ تعیین‌کننده سرِ صندلیِ جراحی گرفته می‌شود، نه در جلسه‌ی پروتز: اگر پس از آماده‌سازیِ محل، ضخامتِ باکال کمتر از حدِ لازم باشد، افزودنِ پیوند در همان جلسه بسیار ساده‌تر از اصلاحِ عقب‌نشینیِ لثه سه سال بعد است.
پرسشِ مکملِ این موضوع — یعنی نقشِ خودِ طراحیِ ایمپلنت در پاسخِ بافتِ نرم — در مطالعه‌ای دیگر از همین بایگانی بررسی شده است: گردنِ میکروشیاردار و اتصالِ بافتِ نرم.
اگر از این خلاصه در نوشته یا ارائه‌تان استفاده می‌کنید، این ارجاع را کپی کنید.
تحریریه علمی مگاژن ایران. «ضخامت استخوان باکال هنگام کاشت و آینده بافت نرم لثه». مگاژن ایران، ۲ تیر ۱۴۰۵. https://imegagen.ir/buccal-bone-thickness-soft-tissue/
PDFکارآزمایی یک‌ساله روی ۵۴ بیمار نشان داد رزوه‌ی عمیق BLUEDIAMOND گرایش به گشتاور بیشتر دارد، اما در جراحی هدایت‌شده به کنترل دقیق زاویه نیازمند است.
Kwon N-Y, et al. Thread Depth Effects on Stability and Positional Accuracy in Guided Immediate Implants: A Randomized Controlled Trial. Clin Implant Dent Relat Res. 2026;28(2):e70145. PMID:41978331. doi:10.1111/cid.70145
PDFپیگیری پنج‌سالهٔ یک کارآزمایی چندمرکزی نشان داد هر دو سطح XPEED و RBM نتایج بالینی مطلوبی داشتند، اما برتری آماری XPEED اثبات نشد.
Esposito M, et al. Early loading of maxillary titanium implants with a nanostructured calcium-incorporated surface (Xpeed): 5-year results from a multicentre randomised controlled trial. Eur J Oral Implantol. 2017;10(4):415-424. PMID:29234748.
PDFیک مطالعه‌ی برون‌تنی نشان می‌دهد افزایش عمق رزوه چگونه گشتاور جای‌گذاری و مقدار ISQ را در استخوان کم‌تراکم بالا می‌برد.
Cucinelli C, et al. The Effect of Increasing Thread Depth on the Initial Stability of Dental Implants: An In Vitro Study. Surgeries 2024;5:817–825. doi:10.3390/surgeries5030065
برای دریافت مقالات آموزشی، اخبار محصولات و دعوت‌نامه‌ی دوره‌ها، نام، شماره موبایل و ایمیل خود را ثبت کنید.
